هیر دا آؤنا

هیر دا آؤنا
آیاں نال اشتاب اتاولے دے لیکے پریاں دے وانگ اڈاریاں نی
اک دوئی نوں آکهدی چلو آڑیو کرو ہیر دے نال تیاریاں نی
چلو ہیر دے نال اُٹھ چلیے نی لئے وچ دریا دے تاریان نی
جیہڑا هیر دی سیج تے نظر آوے اونہوں مار کرئے رلّ کے ساریاں نی
نگاھ ٹیہڈڑی ویکھ کے پھٹ سٹن نین تکهڑے تیز کٹاریاں نی
اکو جیڈیاں حسن گمان سندر وچ عمر دے خاص مٹیاریاں نی
نین شربتی کاتیاں سوئن چڑیاں عطر بھنیاں پریم پیاریاں نی
پنچھی ڈهین آسماندے زمیں اُتے سن کے جهانجراں دیاں چهنکاریاں نی
ہتهیں پکڑ کے کانیاں شاھ پریاں دوروں کردیاں ماروماریاں نی
نیڑے انکے کڑکیاں وانگ بدلی نیڑے آن هویاں ٹوونے ہاریاں نی
مکھ کھول دکهائیکے پُٹ سٹن لہو پیندیاں پریم پیاریاں نی
وارثشاھ جهبیل تے گُڑ اوٹھا ہتهیں چابکاں دیاں ہتھیاریاں نی


لڈن دی تفتیش
دس لڈنا کالیا کڈھنا وےساڈے پلنگ نوں کہنیں خراب کیتا
ساڈی سیج تے کون سوالیوئی میرا کجھ نه ادب اداب کیتا
کجھ خوف خدا نه مول کیتا میری جان تے تدھ عذاب کیتا
تیرے نال کرساں سارا ملک جانے جیہا پلنگ نوں تدھ بے آب کیتا
وے آمان زیان نه کسے کرئیے پاک لوکاں نے بیٹھ حساب کیتا
وراث کسے داناه زبان کرئیے رب حکم قران کتاب کیتا


طرف بیڑی دے سن سبھے دوڑ آیاں ول پلنگ دے انہاں دهیان کیتے
ڈٹھا سوہنا اک جوان سُتا اُتے لال دوشالیاں تان کے تے
آن پلنگ تے کون سوالیاجے میرے دیر دے تساں سامان کیتے
پکڑ لے جهبیل تے بنھ مُشکاں مار چهمکاں لہولہان کیتے
کڑئیے مار نه اساں بے دوسیاں نوں کوئی نه ایه مہمان کیتے
ایه آں بیٹھا بولے راگ سوہنے سر لوکاں دے ایس احسان کیتے
زلیخاوانگ جدوں ثابت رہینگی نی تاہیں جانساں تدوں دہیان کیتے
چنچر هاریئے ربتوں ڈریں موئیے اگے کسے نه ایڈ طوفان کیتے
کیہی کیتوئی اساں دے نال ہیرے تیری مار چا حیران کیتے
تیرے جہیاں صورتاں کئی هویاں اوہناں حسندے نه گمان کیتے
اسی بہت بے دوس بے عذر ہاں نی تیرے عشق نے چا بے شان کیتے
ایس عشق دے نشے نے نڈهئیے نی وراثشاه ہوری پریشان کیتے


هیر دا غصّه
جوانی کملی راج هے چوچکیداہووے کسے دی کی پرواه مینوں
میں تے دهرُوکے پلنگ توں چاسُٹان ایاکدهروں ایه بادشاه مینوں
ناہیں پلنگ تے ایس نوں ٹکن دینا لارهیگا لکھ جے واه مینوں
ناڈو شاھ دا پُت که شیر هاتهی پاس ڈهکیاں لئیگا ڈهاه مینوں
اہدے جیہے ہزار غلام میتھے تے ایس دی نہیں جے چاه مینوں
ایه بودلا پیر بغداد گُگا میلے آن بیٹها وراث شاه مینوں


ہیر دا رانجهے نال کلام
اُٹهیں سُتیا سیج اساڈڑی توں لماں سُسری وانگ کی پیاہیں وے
سُکهیں لدّہیا منڈڑی سیج اُتے توں تاں کون کوئی آن پیاہیں وے
میں تے سٹھ سہلیاں نال کهڑی مینوں پہر هویا گذر گیاهیں وے
اوے اٹھ کے دے جواب مینوں کہیا نگهڑا بوڑ ہوگیاہیں وے
بُرے دناں دیاں تیریاں پهیریاں نی وس سوٹیاں دے پےگیاہیں وے
کوئی لمڑا پندھ هے تدھ کیتا پینڈے ٹردیاں ای تهک گیاں ہیں وے
راتیں کتّے او نیدرا کٹیوئی ایڈی نید والا لڑھ گیاہیں وے
سُنجی ویکھ نخصمیڑی سیج میری اُتے آہلکی آن ڈهیر پیاهیں وے
اکے تاپ چڑهیا جن بهوت لگو که ڈائین کسے بهک لیاهیں وے
وارثشاھ توں جیوندا گهوک ستّوں که موت آئی مر گیاهیں وے


کوکے مار هی مارتےپکڑ چھمک پری آدمی تے قہر وان هوئی
رانجهے اُٹھ کے آکهیا واه سجن ،هیر ہسکے تے مہربان هوئی
کچھے ونجلی کناں وچ والے زلف مکهڑے تے مہربان هوئی
بهنے وال چمے بینی چند رانجهے نین کجلے دی گمسان هوئی
صورت یوسفدی ویکھ طمیوس بیٹی سنے مالکے بہت حیران هوئی
نین مست کلیجڑے وچه دهانے هیر گهولگهتی قُربان هوئی
اونہوں ویکهدیاں ہیر جو خوشی هوئی عقل بهل گئی پریشان هوئی
روپ جٹ دا ویکھ کے جاگ لدهی ہیر وار گهتی سرگردان هوئی
بهلا هویا میں تینوں نه مار بیٹھی کائی نہیں سی گل بیشان هوئی
وارث شاھ نه تهاں دم مارنے دی چار چشم دی جدوں گهمسان هوئی


رانجهے دا جواب
رانجها آکهدا ایه جہان سُفنه مرجاونائیں متوالئے نی
تساں جہیاں پیاریاں ایه لازم آئے گئے مسافراں پالئے نی
ایڈا حسن دا نه گمان کرئیے ایه لے پلنگ تے سنے نہالیے نی
اساں رب دا آسرا رکهیا ای اُٹھ جاونائیں نیناں والئے نی
عجز نال مسافراں گل کرئیے کر دلبری ساتھ نوالئیے نی
وارث شاھ دے مگر نه پویں موئیے ایس جهڑفدی گل نوں ٹالئے نی


ہیر دا جواب
اوے پلنگ تے ہیر سبھ تهاں تیری گهول گهتیاں جیوڑاداریائی
ناہیں گال کڈھی ہتھ جوڑنی ہاں ہتھ لا ناہیں تینوں ماریا ای
اساں ہسکے آن سلام کیتا آکھ کاہنوں مکر پساریائی
اسیں منتاں کراں تے پیر پکڑاں تیتھوں گهولیاں کوڑماں ساریائی
سنجیں پهراں ترنجنیں چین نہیں سی اللّه والیاں نے سانوں تاریائی
وارثشاھ ہے کون شریک اوسدا جسدا رب نے کم سواریائی


رانجهے دا جواب
مان متیئے روپ گمان بهریے اٹھکھیلئے چھیل چھبیلئے نی
عاشق بھور فقیر تے نانگ کالے باہجه منتروں مول نه کیلئیے نی
ایه جوبناں ٹھگ بازار دا اے ٹونے ہارئیے رنگ رنگیلئے نی
تیرے پلنگ رنگ نه روپ گهٹیا نه کر شہدیاں نال نخیلئے نی
اسی تساں نوں ویکھ کے مست ہوئے تسیں ہو گئے وانگ تحصیلئے نی
وارثشاھ بن کاردوں ذبح کرئیے بول نال زبان رسیلئےنی


ہیر دا سوال
گهول گهول گهتی تینڈی واٹ اُتوں بیلی دس ویکهاں کدول آونائیں
کسے مان متی گهروں کڈهیائیں جس واسطے پهیریاں پاؤنائیں
کی نام تے ذات دا کون ہیں توں اتے کسدا پُت کہاؤنائیں
کون چهڈ آیوں پچھے مہر والی جسواسطے پچھوتاونائیں
تیری صورت بہت پسند آوے سانوں جیو دے وچ توں بهاونائیں
نین مست تے بهولڑا مکھ تیرا گلاں مٹهیاں نال ہساونائیں
کیہڑا وطن نام کی سایاں دا اتے جد دا کون سداونائیں
تیرے وارنے وارنے چوکهنے ہاں منگو بابلدا بابلداچارلیاونائیں
منگو بابلیدا تے توں چاک میرا ایه فند لگے جیتوں لاونائیں
وراثشاھ چہیک جے نویں چُوپینسبهے بُهل جانین جہڑیاں گاونائیں
چہیک ـ ایک کهیل هے ـ جس میں چار گنّے مُٹھا بنا کر دونوں ہاتهوں سے پکڑ کر اور نچوڑ کردوسرے کے منه میں ڈالنا هوتا هے ـ بار کے علاقے میں جوان لڑکے لڑکیاں عام کهیلا کرتے تهے ـ یه ایک قسم کا ہاتھ کی مضبوطی اور طاقت کا مقابله هوا کرتا تها ـ


جواب رانجها
رانجهاذات جٹ ہاں نڈهیے نی پنڈ تخت ہزاره ہزاریے نی
موجو چوهدری دا پت لاڈلا ساں پیا وخت تقدیر جاں ہاریئے نی
بهایاں زمین مینوں اوه ونڈ دتّی پئی پانی دی بوند نه کهاریئے نی
طعنے دین شریک لوک سبهے جهلے کون ایڈی شرمساریئے نی


تساں جہے معشوق جے تهین راضی منگو نیناںدی دهاروچہ چارئیے نی
نیناں تیریاں دے اسی چاک هوئے جویں جیو منّے تویں سارئیے نی
خوشی نال گمان نه رُجھ رہیے کیتے قول نه مول وسارئيے نی
کتهوں گل کیجیے نت نال تساں کوئی بیٹھ وچار وچارئیے نی
گل گھت جنجال کنگال ماریں جاترنجنیں وڑیں کوارئیے نی
وارثشاھ اس جگ توں اُٹھ جانا دلوں کپر ہنکار نوں مارئیے نی


جواب هیر
ہتھ بدهڑی رہاں غلام تیري سے ترنجنیں نال سہلیاں دے
ہوسن نت بہار تے رن گهنے وچه بیلیاں دے نال بیلیاں دے
سانوں رب نے چاک ملا دتا بُهل گئے نے پیار اربیلیاں دے
دینھ بیلیاں دے وچه کراں موجاں راتیں کهیڈساں وچه حویلیاں دے
اساں سکدیاں نوں رب جُگ دتا نرواں پُھٹیاں اساں اکیلیاں دے
اساں شوق پیار دیدار دا اے ہور شوق نه رنگ ہتھیلیاں دے
خوش پوش ہوشناک گوانڈ ہووے کس کم گونڈھ پڑتیلیاں دے
وارثشاھ میاں اللّه مہر کیتی اساں لبھ لئے ہٹ پھلیلیاں دے


جواب رانجها
نال نڈہیاں گھن کےچرکھڑینوںتساں بیٹھناں وچ بهنڈار ہیرے
اسیں آن کے رولاں گو وچ ویہڑے ساڈی کوئی ناں لے گا سار ہیرے
ٹکی دے ویہڑیوں گڈھ چهڈیں سانوں ٹھگ کے مول نه مار ہیرے
اساں نال جے توڑ نباہو نی اے سچا دے کهاں قول قرار ہیرے
آور دے کے آئے غریب تائیں پهیر مول نه کرئیں وگاڑ ہیرے
وارث شاه دو رکن ایمان دے نی منیں قول زبان اقرار ہیرے


ہیر دا قسم کهانا
مینوں بابلے دی قسم رانجهیا وے مرے ماں جے تدھ تهیں مکھ موڑاں
تیرے باہجھ تعام حرام مینوں تدھ باہجھ نه نین نه آنگ جوڑاں
خواجه خضر تے بیٹھ کے قسم کهاہدی تهیواں خوار جے پریت دی ریت توڑاں
کوہڑی هو کے نین پران جاون تیرے باہجه میں کونت جے ہور لوڑاں
اے قول نه توڑساں ماہیاوے وچه دوزخاں دے بهاویں جان ہوڑاں
مدد نال خدائے دے میاں وارث دلوں غیر دلیلاں نوں چا ہوڑاں

رانجها سیج تے

رانجها سیج تے
ہس کهیڈ کے رات گزاریا سو صبح اٹخ کے جیو اداس کیتا

راه جاندڑیوں نوں جهگی نظر آئی ڈیرا جا ملاحاں دے پاس کیتا

آگے پلنگ بیڑی وچ وچهیا سی اُتے خوب وچها وناراس کیتا

بیری وچ وجا کے ونجهلی نوں چا پلنگ اتے عام خاص کیتا


ہیر نوں پتا لگنا
جا ماہیاں پنڈ وچ گل کیتی اک سگهر بیڑی وچ گاؤندائے

اوہدے بولیاں مُکھ توں پهل کردے لکھ لکھ دا سخن اوه لاؤندائے

سنے لڈن جهبیل دیاں دونویں رناّںسیج هیر دی دے رنگ لاؤندائے

وارث شاھ کواریاں آفتاں نی ویکھ کہیا فتور ہن آؤندائے


ہیر دیاں سہلیاں
کیه صفت سہلیاں کرے شاعر اک دوجی توں نیناں دے انگ بن دے

اک بهاریاں گوریاں حسن روشن عاشق ویکھ چراغ پتنگ بن دے

سرمه کجلا کٹک قندهار وائے ہن ویکھ محبوباں دے جنگ بن دے

ایس بحر جهناں دے ناز نیارے پر اصل سیالاں دے جهنگ بن دے

ابرو وانگ کمان لاهور دسن کول پلکاں دے تیر خذنگ بن دے

جیہڑے نقش بینی سچے وچ سیالاں ایسے نقش نه چین فرنگ بن دے

کهڑنگي پا کے لٹکدی چال چلن عاشق ماریندے پئے ڈهنگ بن دے

زلفاں کالیاں ناگناں مکهرے تے خاطر عاشقاں دے پئے ڈنگ بن دے

پنج تولیاں جهمکیاں مکهڑے تے ہتهیں سوہندے کنگن نے ونگ بن دے

متهے مسجداں دے محراب سوہن صفاں چونڈیاندے کول سنگ بن دے

گهر بار وسار اجاڑ ٹریاں سڑے چرکهڑے کول چورنگ بن دے

وارثشاه جنہاں شوق رانجهنے دا گل گنت دے وچ اک انگ بن دے


هیر دی آمد
لیکے سٹھ سہلیاں نال آئی هیر متڑی روپ گمان دی جی

نک موتیاں دے کنیں جهمکدے سن کوئی حور تو پری دے شان دی جی

کُڑتی سوهے دی ہک دے نال پهبی ہوش رهی نه زمین آسمان دی جی

اُہدے نک بلاق جیویں قطب تارا جیویں بهنبڑی قہر طوفان دی جی

آ بُندیاں والئے ٹلیں موئیے اگے گئی کیتی تنبو تان دی جی

وارثشاه میاں جٹی بوہڑ لئی بهری کبر ہنکار تے مان دی جی


صفت هیر
کیہی هیر دی کرے تعریف شاعر متهے چمکدا حسن مہتاب دا جی
خونی چونڈیاں رات جوں چن دوالے سرخ رنگجوں رنگ شہاب دا جی
سیّاں نال لٹکدی آوندئیے جویں جهولدا پر عقاب دا جی
نین نرگسی ورگ ممولڑے دے گلہاں ٹہکیاں پُهل گلاب دا جی
بهواں وانگ کمان لاهور دسن کوئیحسن نه انت حساب دا جی
سرمه نیناں دی دهار وچه پهب رہیا چڑهیا يند تے کٹک پنجاب دا جی
کهلی وچ ترنجناں لٹکدی اے هاتهی پهرے جیوں مست نواب دا جی
جیهڑے ویکهنے دے ریجهوان آہے وڈا واعدا تنہاندے باب دا جی
چہرے سوہنے تے خط خال سوہنے خوشخط جیوں حرف کتاب دا جی
چلو لیلة القدر دی کرو زیارت وارثشاھ ایه کم ثواب دا جی


ہیر دی تصویر
ہونٹھ سرخ یاقوت لعل چمکن ٹهوڈی سیب ولایتی سار وچّوں
دند چنبے دی لڑی که ہنس موتی دانے نکلے حسن انار وچّوں
نک الف حسینی دا پپلائے زلف ناگ خزانے دی بار وچّوں
لکهی چین کشمیر تصویر جٹی قد سرو بہشت گلزار وچّوں
گردن کونج دی انگلیاں رواہاں پهلیاں ہتھ کولڑے برگ چنار وچّوں
چهاتی ٹھاٹھ دی ابرے پٹ کهینوں سیو بلخدے چُنے انبار وچّوں
دُهنّی حوض بہشت دا مشک قبه پیڈو مخملی خاص سرکار وچّوں
کافور شہنا سُر پن بانکے حسن ساق ستون مینار وچّوں
سرخی ہونٹاں دی لوہڑ دنداسڑے دا هو جئے قتل کهتری بازار وچّوں
باہاں ویلنے ویلیاں گنھ مکهن چهاتی سنگ مرمر گنگ دهار وچّوں
شاھ پری دی بهین پهول پنج رانی گجی رہو نه ہیر ہزار وچّوں
سیاں نال لٹکدی مان متی جیوں ہرنیاں ترٹهیاں بار وچّوں
لنکا باغ دی پری که اندرانی حُور نکلی چن انوار وچوں
پتلی پیکنی دے نقش روم والے لدہا پری تے چن اجاڑ وچوں
ابر اوہدتے اوندھ ولٹ مصری چمک نکلے میان دی دهار وچّوں
جو کوئی ویکھدا اوس دے حسن تائیں زخم لگدا اوس تلوار وچّوں
متهے آں لگن جیہڑے بهور عاشق نکل نان تلوار دی دهار وچّوں
عشق بولدا نڈهی دا تهاؤں تائیں راگ نکلدا ذیلدی تار وچّوں
پهري چھنکدي چاؤ دے نال جٹی چڑهیا غضب دا کٹک قندهار وچّوں
کی کجھ ویکهیے رب وکهاوندائے انہاں کواریاں دے الوکار وچّوں
قزلباش جلاد سوار خونی نکل دوڑیا اڑدبازار وچّوں
وارثشاھ جان نیناں دا داء لگے کوئی بچو نه جوئے دي ہار وچّوں

رانجهے کا منت کرنا

رانجهے کا منت کرنا
رانجهے آکهیا پار لنگہا ابّا مینوں چاهڑ لے رب دے واسطے تے
تسی چاہڑ لو مینوں وچه بیڑی چپّا دهکسان ربدے واسطے تے
ہتھ جوڑ کے منتاں کرے رانجها ترله کراں میں جهبدے واسطے تے
وارث رُس آیا نال بهائیاں دے منت کراں سبدے واسطے تے


ملاح دا جواب
لبھ واسطے بیڑی دے وچ بیٹهے پئے پار هی پار پکارنے هاں
چور دهاڑ دی آن کے لبھ دیوے پرده اوس دا ناں اکهاڑنے هاں
پیسه کهول کے تلی تے دهتے جیہڑا گودی چا کے پار اتارنے هاں
اتے ڈهیکیا مفت جے کن کهائیں چاء بیڑیوں زمین تے مار نے هاں
جیہڑا کپڑا دے تے نقد سانوں سبهو اوس دا کم سوارنے هاں
زوراوری جے آن کے چڑهے بیڑی ادھ واٹرے ڈوب کے مارنے هاں
ڈوماں اتے فقیراں تے مفت خوراں دوروں کتیاں وانگ درکارنے هاں
وارث شاھ جہیاں پیر زادیاں نوں مڈہوں بیڑی دے وچ نه واڑنے هاں


رانجهے دی ازرُدگی
رانجها منتاںکر کے تهک رهیا انت ہار کنڈے اُپر جا بیٹها
چهڈ اگ بیگانڑی هو گوشے پریم ڈهانڈری وکھ جگا بیٹها
گنویں سد فراق دے نال رووے اتے ونجلی شبد وجا بیٹها
جو کوئی آدمی تریمتاں مرد ہیسن پتن چهڈ سبھ اوس تے آ بیٹها
رنّاں لڈن جهبیل دیاں بهرن مٹهیں پیر دوہاں دے وچ ٹکا بیٹها
غصّه کها کے لوے جهبیل جهیّاں اتے دوہاں نوں ہاک بُلا بیٹها
پنڈا باہوڑیں ـ جٹ لے جائے گا رنّاں کہیا شغل هے آں مچا بیٹها
وارثشاھ اس موەے نے مرد رنّاں نہیں جاندے کون بلا بیٹها


رانجها دریا وچ
رانجها رهے نه ورجیا کسے حیلے وچ ندی جا کے پیر پائے
لوک اکھ رہے میاں ٹهل ناہیں تیری جان جائے جیویں سر جائے
رناں لڈن جهبیل دیان پگڑ رہیاں رانجها رہو نه ورجیا پیر پائے
لوکاں آکهیا مورکها ڈُب مرسیں جند ویکھ جنہاں دی لہر جائے
راجها آکهدا دکهی نوں مرن بهلا سکهی کون جہیڑا چهڈشہر جائے
حیلے رزق بہانڑے موت هوندی گهر بیٹهیاں نوں کیڑا خیر پائے
پیا وخت جاں ماں تے باپ هویا یوسف وانگ بهرانواں نے ویر پائے
وراثشاه نوں آسرا رب دائے بنده کت ول اوس بغیر جائے


رانجها بن کے واہل تیار هویا کیتا پار دا چا سامان میاں
خضر پیر اللّه نوں یاد کرکے چهڈ خوشی تے شان گمان میاں
ڈر موت دا مُِول نه عاشقاں نوں نه کجھ آپنا شوق تے شان میاں
وارث سبھ دنیا دغے باز هے جی رکھ ربدی طرف دهیان میاں


لیکاں دوڑ کے رانجهے نوں پکڑ آندا نه کر زور توں ٹهل نه سجناں او
منتاں کردیان تے پیریں پوندیاں نوں جائیں سٹ گل نه سجناں او
سیں ونجهیں جنهاں دا انت ناہیں ڈُب مریں گا ٹهل نه سجناں او
چاهڑ مونڈیاں تے تینوں اسیں ٹهلاں کوئی جان توں ڈهل نه سجناں او
ساڈا عقل شعور توں کهس لیتا رہیا کوکهڑا بل نه سجناں او
ہتھ بدهیں اسیں غلام تیرے بهاویں ویچ نه ٹهل سجناں او
ساڈیاں اکهیاں دے وچ وانگ دهیری ڈیرھ گهت بہو نه ہل سجناں او
وارثشاھ میاں تیرے چوکهنے هاں ساڈا کالجه سل نه سجناں او


دوهاں باهاں تو پکڑ رانجهے ٹڑینوں مڑ آں بیڑی وچ چاهڑیا نے
تقصیر معاف کر آدمی دی نویں سرے بہشت وچ واڑیا نے
گویا خواب دے وچ عزازیل ڈٹها اوہنوں پهیر مڑ عرش تے چاهڑیا نے
وارثشاھ ترت نہائیکے تے بیوی هیر دے پلنگ تے چاهڑیا نے


پلنگ
یارو پلنگ کہیا سنے سیج ایتهے لوکاں آکهیا اک جٹیٹڑی دا
اے اوس دی ہے ارام گاه عشق مشک دے بسترے لیٹڑی دا
شاھ پری پناه نت لئے جس توں ایه تهاں ہے مشک لپیٹڑی دا
بادشاھ سیالاں دے ترنجناں دی مہر چوچک خان دی بٹیٹری دا
اوہنوں وچ جہان نه ملے ڈهوئی جیہڑا مارایا اوس دی پهبیٹری دا
قسمت والڑا روح هے جهنگ اندر کل تار سیالاں دی نٹهیٹری دا
ایه اوس دی سیر دا تهاں بنیا ذوق شوق دے وچ سمیٹری دا
اک حکم سہلیاں وچ هویا اوس نڈهڑی عشق سمیٹری دا
بگهیاڑ دا خوف جیویں بکری نوں توین لڈن نوں خوف چکٹیٹری دا
اسیں سبھ جهبیل تے گهات پتن سبھو حکم هے ایس شلٹیٹری دا
سیر نال سہیلیاں نت کردی باپ مندا حکم مہر ٹٹیری دا
وارثشاھ میان جگ جان دا اے نام هیر هے حسن دلہٹیٹری دا


شاعر
بیڑی نہیں ایه جنج دی بنی بیٹهک جو کوئی آوئے سو سد بہاؤندائے
نڈها وڈا امیر حقیر بیٹهے کون پچهدائے کیہڑی تهاؤندائے
جویں شمع تے ڈگن پتنگ دهڑ دهڑ لنگچ نئیں مہائن آؤندائے
گویا خضر دا بالکا آن لتها جناں کهناں شیرینیاں لیاؤندائے
لڈن نه لنگہایائے پار اسنوں اوس ویلڑے نوں پچهوں تاؤندائے
یارو جهوٹھ نه کرے خدا سچا رنّاں میریا اے کهسکاؤندائے
جنے کهنے نوں لڈن اے آکهدا کویں لاہو اس نوںمیلا آؤندائے
اک سد دے نال اے جند لیندا پنچهی ڈیگدا مرگ پهہاؤندائے
پهگ سنئے دهنیروں آوندے نے اے تاں ظاهر ٹهگ جهناؤندائے
وارثشاھ میاں ولی ظاهرائےویکهو ہنے جهبیل کٹاؤدائے


لوکاں پچهیا
لوکاں پچهیا میان توں کون ہوناں ایں ان کسے نه آن کهوالیائی
تیری صورت بہت ملوک دسے ایڈا جفا توں کاس نوں جالیا ئی
انگ ساک کیوں چهڈ کے نس آیوں بڈهی ماں تے باپ نوں گالیائی
اوہلے اکهیاں دے تینوں کیویں کیتا کنہاں دوتیاں دا قول پالیائی
اکے اینویں رات گزاری آ کسے دوده نه گهٹ پیالیائی
وارث حال کیکوں ہوگ ماپیاں دا جنہاں نه فرزند سمبهالیائی


جواب رانجها
رانجهے کهول کے حال احوال سارا اوہناں لوکان نوں چا سنایائی
گهر ماپیاں دے رہیا لاڈلا میں ویکهو سائیں نے کهی وکهایائی
موئے مان تے باپ تاں وخت پیا بهایاں وطن تهیں چا ترائیائی
وارث رب باہجه نه تاہنگ کوئی باناں فقر اساں وٹایائی

رانجها


رانجها
نڈی سیالاں دی ویاه کے لیاوساں میں کریں بولیاں تے ٹهٹولیاں نی
بہے گهت پیڑا وانگ مہریاں دے اگو تسان جہیاں ہون گولیاں نی
مجو واه وچ بوڑئے بهابیاں نوں ہون تساں جہیاں بڑبولیاں نی
بس کرو بهابی اسیرج رہےبهر دتیاں جے سانوں جهولیاں نی
نقلاں نت کرو وچ ویہڑیاں دےبهنڈاں کنجرندیاں جویں ٹولیاں نی
وارث عاقبت تنہاں نوں اجر ملسي پورے پاوٹے جنہاں تولیاںنی


رانجها هو غصے اُٹھ رواں هویا بهابی رکھ رهی او تاں نه رہیا
ہتھ پکڑ کے جُتیاں مار بکل رانجها هو ٹریا وارث شاھ جیا


روح چهڈ قلبوت جوں وداع هوندا توین اے درویش سدهاریا ای
ان پانی ہزارے دا قسم کرکے قصد جهنگ سیالاں دا وہاریا ای
کیتا رزق آن اوداس رانجها چلو چل ای جی پکاریا ای
کچهے ونجلی مار گو رواں ہویا وارث وطن تے دیس وساریا ای


بهائیوں کو خبر
خبر لوکاں نے بهایاں نوں جا دتی دهیدو رس هزاریوں چلیا جے
ہل واہنا اوس تهیں هوئے ناہیں مار بولیاں بهابیاں گهلیا جے
پگڑ راه ٹریا ہنجوں نین روون جویں ندی دا نیر اچهلیا جے
دهیدو کهو ہجیا نال بهرجایاں دے اودا کسے نه جی تسلیا جے
اگوں دور دے واسطے بهایاں نے آده واٹیوں راه آ ملیا جے
وارث حق دے نون جدوں رنج کرئیے تدوں عرش الله دا ہلیا جے


کلام رانجها
رانجهے آکهیا اُٹهیا رزق میرا میتهوں بهائیو تسیں کی منگدے او
ونڈ لیا جے باپ دا ملک ساراتسی ساک نه سین نه انگ دے او
وچوں خوشی هو ساڈے نکلنے تےگل آکهدے موہون نه سنگدے او
وس لگے جے تے منصور وانگوں مینوں چا سولی اُتے ٹنگدے او
بهلے کم دے وچ نه نیت تساں روادار لڑائی تے جنگ دے او
وارث شاھ ہن اسی اوداس هوئے تسی خوشی وسو نال رنگدے او


بهائیاں دی منت
آکھ رانجهیا بهاء کی بنی تیرےدیس آپنا چهڈ سدهارناہیں
ویرا انبڑی جایا جاه ناہیں سانوں نال فراق دے مارناہیں
ایہـ باندیاں اسی غلام تیرےکوئی هور وچار وچار ناہیں
بخش ایہـ گناه توں بهائیاں نوں کون جمیا جو گنہگار ناہیں
بهائیاں باجھ نه مجلساں سوہندیاں نی بهائیاں باجھ کجھ بهرم تے بهار ناهیں
لکھ اوٹ ہے کول وسیندیاں دی بهایاں گیاں جیڈی کوئی ہار ناہیں
بهائی ڈہاوندے بهائی اوساردے بهایاں باجھ باہاں بلکار ناہیں
بهائی مرن پوندیاں بهج باہاںبناں بهایاں بهرے پرواز ناہیں
طالع مند دیاں لکھ خوشامداں نی اتےغریب دا کوئی بهی یار ناہیں
باہاں والیاں دی لوک کرن منت بناں باهاں دے کوئی سردار ناہیں
باهاں کلیاں نوں لوک ماردے جے باهاں والیاں نوں کوئی سار ناہیں
وارث شاھ میاں بناں بهائیاں دے سانوں جیونا ذرا درکار ناہیں


بهابیاں دی عاجزی
بهرجایاں آکهیا رانجهیا وے اسی بادیاں تیریاں هونیاں هاں
نام لینا ایں جدوں توں جاونے دا اسیں ہنجڑورتدیاں رونیاں ہاں
جان وچ لنبیاں آ گئی اے تیرے درد فراق چا بهنیاں ہاں
جان بال قربان ہو تدھ اتوںتے آپ وی چوکهے مہنیاں ہاں
سانوں صبر قرار آرام ناهیںجس ویلڑے تیتٹوں وچھنیاں ہاں
وارث شاھ کہیا من دلی دیورا اسیں سبھ مُراد تے پنیاں ہاں


رانجها
بهابی رزق اداسجاں ہو ٹریا ہن کاس نوں گهیر کے ٹهگدیاں ہو
پہلے ساڑ گو جیو نمانڑے نوں پچهوں بهلیاں لاؤنے لگ دیاں ہو
بهائی ساک سن سو تساں وکھ کیتے تسی ساک کی ساڈیاں لگدیاں ہو
اسیں وانگ سواه دے هو رہے تسیں کولیاں دیوانگ پکهدیاں هو
اسیں کوجڑے روپ کروپ والےتسین جوبنے دیاں نئیں وگدیاں هو
اساں آپ تے اے معلوم کیتا تسیں ٹهگنیاں ای سارے جگدیاں هو
کهری مت دی گل کهلار کے تے فیر پهوسیاں مار کے ہگدیاں هو
وچه شرع نه عقل نی قول تساں قاضی مفتیاں نال کیوں لگدیاں ہو
اسی نس آئے تسی نگر پیاں پچها چهڈو ساڈا تائیں وگدیاں هو
وارث شاه اکلڑے کی کرنا تسیں ست اکٹهیاں وکدیاں هو


رانجهے دی روانگی
واه لارہے بهائی بهابیاں بهی رانجها رُس ہزاریوں دهایائی
بهکھ ننگ نوں جهاک کے پندھ کرکے راتیں وچه مسیت دے آیائی
ہتھ ونجهلی پکڑ گے رات آدهی رانجهے مزه بهی خوب بنایائی
اک هو بے سرت بہوش گئے اکناں راگ اُتے چت لایائی
رَن مرد پنڈ وچه رہیا کوئی سب گرد مسیت دے آیائی
وارثشاه میاں پَنڈ جهگڑیاں دی پچهوں ملا مسیت دا آیائی


تعریف مسجد

مسجد بیت العتیق مثال آہی خانه کعبیوں ڈول اتاریانے
گویا اقصی دے نال دی بهین دوئی شاءد صندلی نور اساریانے
معمار اصول تے فقه والے تهم دین دے نال کهلاریانے
ثابت لض حدیث دے نال کرکےچهت کعبے دی خوب اتاریانے
پڑهن فاضل درس درویش مفتی خوب کڈھ الحان پرکاریا نے
مہرے دار دستاراں تے يتھ عاصے کدی جهوٹھ دی لاف نه ماریانے
وچه فقه اصول دے خوب کامل نال علم دے عمر گذاریا نے
وارثشاھ اصیل استاد لڑکےخُو علم دی کدی نه ہاریانے


کتاباں دے ناں
تعلیل میزان تے صرف بہائی صرف میر هي یاد پکاریا نے
قاضی قطب تے کنزانواع باراں مسعود دیاں جلد سواریانے
خانی نال مجموعه سلطانیاں دے اتے حیرت الفقه نواریانے
معرج النبوت خلاصیاں نوں ریضه نال اخلاص پساریانے
زرادیاں دے نال شرح ملّاں زنجانیاں نحو نتاریانے
فتاوی برہنه منظوم شاہاں نال زندیاں حفظ قراریانے
کرن حفط قران تفسیر دوراں غیر شرح نوں دُریاں ماریانے
حزب البحر تے حزریمان دے ورداں وچه دن رات گزاریا نے
آٹهے پہر گرداناں دا ورد کردے علم عربی دی عمر سواریا نے
وارثشاه سب علم دے وچہ کامل جو کجه پڑهے سو سب نتاریا نے


فارسی دیاں کتاباں
اک نظم دے درس ہر کن پڑهدے نام حق تے خالق باریاں نی
گلستان بوستان نال بہار دانش طوطی نامه تے رازق باریاں نی
بشیات نصاب تے ابو الفضلاں شاهنامیوں واحد باریاں نی
قران السعدین دیوان حافظ شیریں خسرواں لکھ سواریاں نی
بہادر دانشاں تے محمود نامه کشف الغات بهی کهول اکهاڑیاں نی
بدر چاچ کریما تے پند نامه آمدنامیاں تے اللە باریاں نی
در مجلساں پڑهدے جنگنامه ناں جلوا تے شیخ عطاریاں نی
نجات المومنین تے اروشندل پڑهدے چار چمن بهی خوب پکاریاں نی
طب اکبر تے یوسقی پرهن لڑکے قصه یوسف دا کڈھ ہکاریاں نی
زلیخا نال بنلد آواز پڑهدے نلد من تے اعظم باریاں نی
ہدایه کلی قرابا دین پڑهدے نافع انسان نه منوں وساریاں نی
تعویزات سیفی نال فال نامه تے نگار دانش لکهاں تاریاں نی
سکندر نامهة تے نال انوار سہیلی حاتم نامه تے صادق تاریاں نی
آ’ییں آکبر تے نگار نامه وارث ہور متفرق ساریاں نی


مکتب دیاں چیزاں
قلمدان دوات دفتن پٹی ناویں ایملی ویکھ دے لڑکیاں دے
لکهن نال مسودے سیاق خسرے سیاهي اور جے لکھ دے ورقیاں دے
اک بهل کے عین دا غین واچن ملاں جند کڈہن نال کڑکیاں دے
اک اوندے شوق خزدان لیکے وچه لکیاں دے نال تڑکیاں دے
اک نال بهر بات دے آجاندے مارے خوف وریڑیاں ڈرکیاں دے
وارث شاہ دهن بهاگ سہاگ تنہاں جهلے دکھ استاداں دے پهڑکیاں دے


ملّا دی گل
ملّاں آکهیا چونڈیاں ویکهدیاں ای غیر شرع تو کون هیں دور ہو اوے
ایتهے لچیاں دی کائی تهاں ناهیں پئے دور کر حق منظور ہو اوے
کوئی بدعتی توں نظر آونائیں ایسے وقت ای دور ضرور ہو اوے
خراباتیاں دی نہیں جاگھ ایتهے یاد رب نت مذکور ہو اوے
اناالحق کہاونا کهرا اوکها اورک مریں گا وانگ منصور هو اوے
وارثشاھ ناں ہنگ دی باس چهپے بهانویں رکهئے وچ کافور هو اوے


جواب رانجها
داہڑی شیخ دی عمل شیطان والے کیہارانیوں جاندیان رهیاں نوں
اگے کڈھ قران تے بہیں منبر کہیا اڈیو مکر دیان پهاهیاں نوں
اس پلید تے پاک دا کرو واقف اسی جاندے شرع گواہیاں نوں
جیہڑی تهاں ناپاک دے وچه وڑیوںشکر رب دیاں بے پرواہیاں نوں
کہیا حرص دا جال کهلاریا ای ڈهونڈیں اڈیاں چھڈ گو پهاہیاں نوں
نائب پاک رسول دے تسی هو جی واقف کرو چاراه گمراہیاں نوں
اساں جہے فقیر تے مہر کیجے کرو دعا چاپاہندیاں راہیاں نوں
کهوتی بهیڈ بلی کتّی ضرب کڈهو چهڈو کواریاں نه ویاہیاں نوں
جیرا نور متهے دا محراب میاں توں نے ٹهگنائیں جاندیاں راہیاں نوں
لئیں رشوتاں رب توں ڈریں ناہیں اگے آجل دے کریں اکڑاہیاں نوں
تسی کرو تقصیر معاف میری کیوں پیائیں عیب برائیاں نوں
وارث شاھ وچه حجریاں فعل کردے ملاں جوترے لاوندے واہیاں نوں


ملاں دی خوشامد
وچه مسجداں بیٹھ کے تے صبح ویلے تسیں ذکر تے شغل کماوندے او
جیکر عاصی تہاڈی کرے زیارت عیب اوسدے چاونجاوندے او
غیر شرع تے ہور حرامخوراں نال دُریّاں چا کوہاوندے او
شرح بڑا سر پوش بنایا جے تسیں شرح دے لوک کہاوندے او
رات اساں گزارنی وچه مسجد جیکر تِسّی بهی روا رکهاوندے او
وارثشاه فقیر تے مہر کریو تُسی سچ دی بات پچهاوندے او


جواب ملّا
گهر رب دے مسجداں هوندیاں نے ایتهے غیر شرع نئیں واڑئیے اوے
تارک هو صلواة دا پٹے رکهاں لباں والیاں مار پچهاڑیے اوے
نیواں کپڑاہوئے تے پاڑ سٹئیے لباں هون دراز تے ساڑئیے اوے
جیہڑا کهائے حرام تے جهوٹھ بولے کافر اوس آ پکارئیے اوے
کرئے حجتاں آنکے نال ساڈے انہوں مار کے چااجاڑئیے اوے
کتا اتے فقیر پلید هووے نال درّیاں بنھ کے مارئیے اوے
جیہڑا فقه دے علم دا نہیں واقف انہوں چاسولی اتے چاهڑئیے اوے
وارثشاھ خدا دے دشمناں نوں دوروں کتّیاں وانگ درکارئیے اوے


رانجها
سانوں دس نماز ہے کاس دی جی کاس نال بناکے ساریانے
کن نک نماز ہین کتنے متهے کنہاں دے دهروں اے ماریانے
لمبےقد چوڑی کس ہان هوندي کس چیز دے نال سواریانے
وارث کلیاں کتنیاں ایس دیاں نی جس نال اے بنھ کهلاریا نے


ملاّں

اساں فقه اصول صحیع کیتا غیر شرح مردود نوں مارنا ایں
اساں دسنے کم عبادتاں دے پُل صراط توں پار اتارنا ایں
فرض سنتاں واجباں نفل وتراں نال جائزاں سچ نتارنا ایں
وارث شاه نماز دے تارکاں نوں تازیانیاں دُریاں مارنا ایں


رانجهے دا طعنه
تسین وچ خدا دے خانیاں دے ڈهلی چهڈ کے گوز کیوں ماردے او
جهوٹھ غیبتاں تے حرام کرنا بد ظنی دے کم کیوں سار دے او
آٹھے پہر مسیت وچه بہـ کے تے پئے بُرے خیال چتار دے او
انّهے کوہڑیاں لُولیاں وانگ بیٹھے قرعه مرن جہان دی دهاردے او
باس حلویاں دی خبر مردیاں دی جیوندے نال دعایاں دے ماردے او
شرح چا سر پوش بنایا جے روادار وڈے گنہگار دے او
پچهلی رات بهکھ دا وقت هوندا اُٹھ حال ای حال پکاردے او
وارثشاه مسافراں آیاں نوں چلو چل ای پئے پکاردے او


جواب مولوی
ملّا آکهیا نامعقول جٹا فرض کج کے رات گزار جائیں
فجر هوئی توں اگے ای اُٹھ ایتهوں سر کج کے مسجدوں نکل جائیں
صبح وقت جے وچ مسیت ڈٹهوں چار سد چوبر تیرے مگر لائیں
توں تاں بیوقوف مجہول جٹّا رل چگیوں ڈنگراں وچ گائیں
گهر رب دے نال نه بنھ جهیڑا از غیب دیاں حجتاں چهیڑ نائیں
وارثشاه خدا دے خانیاں نوں ایه ملاں تے چمڑے هین بلائیں


مقوله شاعر
رانجهے لڑدیاں بهڑدیاں رات کٹی فجر هوئی تے اُٹھ کے دهایا ای
کیویں ہیر دا جا دیدار پائیے دل وچ دیه متا پکایا ای
بهایاں بولیاں مار گو کڈھ دتا اساں وطن تے دیس بُهلایا ای
وارثشاھ رب هے بے پرواه ڈاهڈاجس عاجزاں نوں وخّت پایا ای


روانگی
چڑی چوہکدی نال ٹرے پاہندی پیاں دوده دے وچ مدهانیاں نے
صبح صادق هوئی جدوں آن روشن تدوں لالیاں آن چچلانیاں نے
اکناں اٹھ کے ریڑکا پاء دتّا اک ڈهونڈیاں پهرن مدهانیاں نے
اک اُٹھ کے ہلیں تیار هوئے اک ڈهونڈدے پهرن پورانیاں نے
لیاں کڈه ہرنالیاں هالیاں نے سئیاں جنہاں نے پوئیں نوں لانیاں نے
گهر رنّاں نے چلیاں جهوتیاں نی جنہاں تاوناں گُنھ پکانیاں نے
کاروبار وچ رُجها جہان سارا چرخے کتدیاں اُٹھ سوانیاں نے
اُٹھ غسل دے واسطے جان وڑے سیجاں جنہاں نے رات نوں مانیاں نے
رانجهے کوچ کیتا آیا ندی اُتے ساتھ لدّیا پار مہانیاں نے

وارثشاھ میاں لڈن وڈا کُپّن کُپا شہد بهریا جیویں بانیاں نے

دکهی رانجها

دکهی رانجها

رانجها جوتره واه کے تهک رهیا لاه ارلیاں چهاں نوں آوندا ای
بهتا آنکے بهابی نے کول دهریا حال آپنا رو وکهاوندا ای
چهالے پئے نے ہتھ تے پیر پهٹے سانوں واہی دا کم ناں آوندا ای
بهابی اکهیا لاڈلا باپ داسئیں کهرا پیارڑاماندائی
راتیں دکهادے نال نه نیند پوندی دن روونے وچ وہاوندای
وارث شاھ میاں فعل بندیاں دے رب قدرتاں نال آزماؤندا ای

رانجها اکهدا بهابهیو ویرنوں نی تساں بهائیاں نالوں وچهوڑیا جے
خوش روح نوں بہت دلگیر کرکـےتساں پُهل گلاب دا توڑیا جے
سکیان بهائیاں نالوں وچهوڑ مینوں کنڈا وچ کلیجے دے پوڑیا جے
بهائی جگر تے جان ساں اسیں آٹھےوکهو وکھ چا وچهوڑیا جے
تساں فکر کیتا ساڈے کڈهنے دا بهایاں نالوں وچهوڑ گے موڑیا جے
نال قہر اکهیاں کڈھ بهابی ویکهو مہناں هور کی جوڑیا جے
دن رات ساں مست میں وچ یاراں بولی مار چااجوڑیا جے
جدوں صفاں ہو ٹرن گیاں طرف جنت وارث شاه واگ نه موزیا جے
مسخریاں
کریں کها کے آکڑان دوده چاول ایه رجگے کهان دیاں مستیاں نے
آکهن دیور دے نال نہال هویاں سانوں سبھ شریکنیاں ہسدییاں نے
اے رانجهے دے نال گهیو شکر پر جیو دا بهید نه دسدییاں نے
رنّاں دگدیاں نے ویکھ چهیل مُنڈا جویں شہد وچ مکهیاں پهسدیاں نے
اک توں کولنک هيں اساں لگا ہور سب سوکهالیاں وسدیاں نے
گهروں نکلیں تے پیا مریں بهکا سبے بهل جانیاں خرمستیاں نے
ہتھ پکڑ کمان طوفان والی تیر مہنیاں دے سانوں کسدیاں نے
وچه ویہڑیاں بہندیان ڈاه چرخے نت ساڈیاں گلاں توں ہسدیاں نے
من بهاوندا کهائیے جگ آکهے گلاں ملک بهاندیاں رسدیاں نے
وارث جنہاں نوں عادتاں بهیڑیاں نے سبھ خلقتاں اوس توں نسدیاں نے
رنّاں دے بارے
تساں مرد چهترے بنا دتے سپ رسیان دے کرو ڈاریو نی
راجے بهوج مکھ لگام دے کے چڑھ دوڑیاں ہو ٹونے هاریو نی
کیروپانڈواں دی صفا گال سٹّی زرا گل دے نال ہر یاریو نی
راون لنک لٹا کے گرد هویا کارن تُساں دے هی هرکاریو نی
تساں پیر ولی غوث قطب مارے مکراں نال سبهے بریاریو نی
وارث رن دی ذات بیوفا ہوندی پوری نال ناں کسے اتاریو نی
بهابی
بهابی آکھدی گندیا منڈیا وے ساڈے نال کی رکتاں چایاں نی
اسیں شرم دے ماریاں ڈُب مرئیےساڈے بهاتوں کہیاں بنایاں نی
ولی جیٹھ تے جنہاں دے فتو دیورڈُب مویاں او بهرجائیاں نی
لٹکاندا را ویهڑیاں وچ پهردا رّناں پنڈ دیان تدھ بهرمایاں نی
گهروگهری وچاردے لوک سارے سانوں کہیاں پهائیاں پائیاں نی
سانوں چهدیا کسے نه لوجوگا لیکاں پجھ کے اساں نوں لائیاں نی
تیری گل نه بنے کی نال ساڈےپرناه لیا سیالاں دیاں جایاں نی
وارث شاه انموڑاں نوں موڑنا هیں جنہاں وادیاں توڑ نبائیاں نی
رانجها
منه بُرا دسیندڑا بهابئیے نی سڑے ہوئے پتنگ کیوں ساڑ نی ایں
تیرے گوچرا کم کی پیا میرا سانوں بولیاں نال کیوں مارنی ایں
اُتے چاہڑ کے پوہڑیاں لاھ لیویں کیہے گلاں دے محل اسارنی ایں
اساں نال کی معامله پیا تیرا پر پیکیاں ولوں گوارنی ایں
ایویں غیب دیاں تہمتاں جوڑکے تے کجھ سچ نه جهوٹھ نتارنی ایں
وارث شاھ بے فائده عمر بازی جا کے روز قیامتے ہارنی ایں
بهابی
سد هو کے روٹیاں کها جٹا آ کاہے نوں ایڈیاں چایاں نی
تیری پنگٹھاں دے اتے گل هوؤے دُهماں وچ ترنجناں پائیاں نی
وہیں رات خراب اوه مگر تیرے ایس عشق نے بہت اکایاں نی
گهر بار وسار خوار هویا جهوکاں پریم دییاں جنہانوں لائیاں نی
زلفاں کالیاں کُنڈیاں ہو منگوجهوکاں ہک تے آن بہائیاں نی
وارث شاہ جنہاں دا ایہـ چند دیور ڈُب موئیاں او بهرجائیاں نی
رانجها
رانجهے آکهیا بهابهیو ویرنوں نی بولو سخن حیا شرم دے نی
دنیا خواب خیال دی بات ساریکجھ نہیں وساه ایس دم دےنی
جهوٹھ غیبتاں وچ غلطان رهو حکم نہیں هوے ایس کم دے نی
وارث فعلاں دے نال خراب هوندے بندے پاک گناھ تهیں جمدے نی
بهابی
آٹھکلیاں کار دیوانیاں دے تهوکاں مونڈهیاں اتوں سٹناں ایں
چیرا بنھ کے وال چوپڑ وچ ترنچناں پهیریاں گھت ناں ایں
روٹ کهاندیاں لِون جے پوے تهوڑا چا انگنے وچ پلٹنا ایں
کریں کم ناہیں اچها کهائیں پہنیں جڑھ اپنے آپ دی پآٹناں ایں
وارث غفلتاں وچ نابود جیہڑے تنہاں آکھ کے کی کھٹنا وٹنا ایں
رانجها
بُهل گئے هاں وڑے هاں آن ویہڑے سانوں بخش دوڑائیے واسطه ای
ہتھوں تیریوں دیس میں چهڈ جاساں رکخ لے ہنسارئے واسطه ای
دن رات توں ظلم تے لک بدها مڑیں روپ سنگارئیے واسطه ای
نال حسن پهریں گمان لدّی سمجھ مست ہنکارئیے واسطه ای
کدی کسے دے نال نه کل کریں کبر والئیے مارئیے واسطه ای
وارثشاھ مار نه بهاگ بهرئیے انی نسدی پیارئیے واسطه ای
بهابی
ساڈا حسن پسند نه لیاونا’ئیں جاہیر سیال ویاھ لیاویں
واھ ونجهلی پریم دی گهت جالی کائی ندی سیالاں دی پھاھ لیاویں
دنے رات پهریں اوہدے مگرلگا جیویں دا لگا تویں لالیاویں
تیتھے وّل هے رناں ولاونے دا رانی کوکلاں محل توں لاه لیاویں
دنے بوہیوں کڈنی ملے ناہیں راتیں کندھ پچهواڑیوں ڈهاه لیاویں
وارثشاه نوں نال لیجائے تے کوئی دم دے کے تے کهسکا لیاویں

کم کرنا

کم کرنا
کر لئی هرنالی سی رانجهے نےہل واهن ترت تیار هویا
وچ زمین دے جاکے ہل جُتا نال دهپ دے بہت لاچار هویا
رورو ماں تے باپ نوں یاد کردا ہل واہن تهیں کهڑا بیزار هویا
خوشی نال سی کهیڈدا دنے راتیں پهرے دائریاں وچ بیکار ہویا
پے گئے ریشٹے گلیں سارےدُکھ روونے وچ درکار هویا
وارث ماں تے باپ دے نال خوشی رّل بهائیاں دو نال خوار هویا

زمین تقسیم

زمین تقسیم

حضرت قاضی تے پینچ ـ سد سارے بهائیاں زمین نوں کَچھ پوائی
وڈّهی دے کے زمین دے بنے وارث بنجر زمین رانجهیٹے نوں آئی
کچهاںمار شریک مزاخ کردے بهائیاں رانجهے دے باب بنآئی
گل بهائیاں اے بناچهڈی مگر جٹ دے پهکڑي لا آئی
سدا کرنا اے ایس اچکڑے نوں بهنذي نت توں نت سا آئی
وارثشاه جے نفس دے کہے لگوں ایویں رائیگاں عمر گواء آئی
مزید

پینڈا چهنڈ کے آرسی نال ویکهن تنہاں ڈهنگ کہیا ہل واہنائی
تن پال کے چوپڑے پٹّے جنہاں کسے رن کی انہانوں چاہنائی
کتے آپ منه هارياں نکل جاسی منہون آکهنا نہیں اکهاهنائی
کوئی ڈنگ لنگا کے پنڈ ساڈے گلوں اساں وی کیویں چا لاهنائی
ہن بهوئیں دے جهگڑے کرے مُنڈا اوس توڑ نه مول نباهنائی
دینہه ونجهلی واہو تے رات گاویں اساں اے ناں مول ویاهنائی
کم واہی دے وچ نه زرا ویہلک دارے بیٹهیاں ایس دن لاهنائی
دنیاداریاں دے جهیڑے عمر دے نی دن چار نه ایس نبهاهنائی
اوہنوں ویلیاں بہن دی پئی وادی جت کم نوں ایس ناں ڈاهنائی
گلیاں ویہڑیاں دے وچ لٹ بهوندا کسے ورجناں نهیں تراهنائی
غصے هویاں نوں مول نه جاندا اے نه اے پیار دے نال وساهنائی
وارث شاھ کی جانئے اے نڈها کسے روز دا ای پراہنا ای

چوهدری موجو دی موت

چوهدری موجو دی موت
تقدیر سیتی موجو فوت هویا بهائی رانجهے دے نال کهہیڑ دینی
کهائین رجگے گهوردا پهریں رناں کڈھ رکتاں دهیدو نوچهیڑدینی
نت سجرا گها کلیجڑے دا گلاں ترکهیاں نال او چیڑدینی
بهائی بهابیاں ویر دیاں کرن گلاں نت جهنجٹ اے نبیڑدینی
منه جوڑ کے گُر متے کردے بول بولدے اڈنکهڑےنی
ویکهو چال زمانے دی الٹ گئی سکے سکیاں ویر سہیڑدینی
گلاں سچیاں جهوٹ مل کے تے دامن پاک آلودلویڑدینی
وارثشاھ جہان تے غرض مٹهی آپو آپنی جوگ نوں گیڑ دینی

رویه بهائیاں دا

رویه بهائیاں دا

باپ کرے پیار تے ویر بهائی ڈر باپ دے تهیں پئے سنگدینی
گجھے مہنے مار مار کے سپ وانگوں اہدے کالجے پئے ڈنگدینی
کوئی وس نه لگے کڈھ چھڈن دیندے مہنے رنگ برنگدینی
کائی گل کر بہے جے وچ بهائیاں اودی گل نوں چاالنگ دینی
پاء تیوڑیاں متهے تے گل کردے بولن بول اولڑے جنگ دینی
وارثشاھ ایه غرض ہے بہت پیاری هور ساک نه سین انگدینی

موجو چوھدری

موجو چوھدری

موجو چوهدری پنڈ دی پانڈ والا چنگا بهائیاں دا سردار آہا
اٹھ پتر دو بیٹیاں تسدیاں سن وڈا ٹبر تے پروار آہا
بهلے پهائیاں وچ پرتیت اوہدی منیاں چوهدری وچ سرکار آہا
دولت مال دے نال خوشحال وسےہور مجلساں دے وچ اعتبار آہا
حکم وچ شریک سبھ اوس دے سن عذر کسے نه کجھ انکار آہا
وارثشاھ اے قدرتاں رب دیاں نی دهیدو نال اس بہت پیار آہا